Mitologia Śródziemna

Jak już wspominałem w jednym z wcześniejszych artykułów, John Ronald Reuel Tolkien jest bodaj najwybitniejszym twórcą literatury fantasy. Tworzył on ową literaturę w dwudziestym wieku.

Tolkien interesował się starymi baśniami, mitami, legendami i starymi, wymarłymi już języki dosłownie od najmłodszych lat. Z biegiem czasu jego zainteresowania przekształciły się w zawód. Wówczas Tolkienowi zaczęło czegoś brakować. Co było tym brakującym elementem?

Otóż istnieje mitologia greków, mitologia skandynawska, czy też mitologia słowiańska. Jednak brakuje mitologii dla Brytyjczyków. John Ronald Reuel Tolkien twierdził wręcz, iż gdzieś tam, w tym starych licznych legendach znajduje się zaginione dziedzictwo wielkiej Brytanii, jaką jest ich własna mitologia.

Tolkien zapragnął więc ową mitologie odnaleźć i zaczął w tym celu tworzyć własne historie, opowieści, które opisują prastare czasy.

I w tym właśnie momencie rozpoczęły się prace nad mitologią śródziemna, czyli mitologią dla Brytyjczyków. Właśnie z tego powodu, iż Tolkien twierdził, że gdzieś już się ta mitologia znajduje, on ją tylko odtwarza, Tolkien wolał być nazywany odkrywcą, niż twórcą.

Na mitologią śródziemna składa się bardzo duża liczba utworów. Jedną z najważniejszych jest Silmarillion, która jest nazywana Biblią Tolkiena. Tolkien zawarł w niej opis stworzenia świata oraz historie pierwszych istot, które chodziły po ziemi. Jest to niezbędna książka, dla każdego, kto chciałby w pełni poznać podstawy mitologii śródziemna i co najważniejsze ową mitologie zrozumieć.

Chyba najsłynniejszym dziełem Tolkien (głównie za sprawą filmu) jest Władca Pierścieni. Jest to wręcz niesamowita historia.

To właśnie z reguły od niej zaczyna się fascynacja książkami Tolkiena. Z czego głównie czerpał inspirację Tolkien? Przede wszystkim ze staro angielskiego poematu o tytule Beowulf oraz z fińskiej epopei narodowej, czyli Kalewali.

Możemy tam spotkać bardzo dużo podobnych motywów. Były to dwa główne źródła inspiracji dla Tolkiena. Tolkien stworzył również swoje języki, w których można pisać nawet poematy.