W każdym razie w literaturze fantasy nie mamy co szukać takich rzeczy jak broń palna, pojazdy napędzane silnikami, czy tym podobne rzeczy. Bardzo często pojęcie literatury fantasy jest mylone z pojęciem literatury science fiction. Otóż jak już wspomniałem literatura fantasy odnosi się do czasów średniowiecznych. Literatura science fiction natomiast odnosi do szeroko rozumianej przyszłości.

Możemy tam zatem spotkać jakieś opowieści o lotach do innych galaktyk, czy tym podobne rzeczy. Co inspiruje twórców fantasy do tworzenia dzieł. Otóż przede wszystkim są to mity i legendy. Twórcy literatury fantasy bardzo ochoczo czerpali inspirację właśnie z jakichś pradawnych przesłań, mitów oraz legend.

Mistrzem w tej dziedzinie był wcześniej już przeze mnie wspominany John Ronald Rewel Tolkien. Czerpał on z niezmiernie dużej ilości mitów i legend. Tolkien sam mówił, iż woli być nazywany raczej odkrywcą niż twórcą. Dlaczego tak było? Otóż Tolkien od małego interesował się legendami.

Z biegiem czasu zaczął on odczuwać pewien brak. Brakowało mu bowiem mitologii Wielkiej Brytanii. Tolkien twierdził, iż gdzieś w tych legendach owa mitologia się znajduje. Zaczął więc ja tworzyć. I tak powstał między innymi Władca Pierścieni.

Te wszystkie motywy powinny zawrzeć się w dobrej powieści kryminalnej. Istnieje kilka odmian powieści kryminalnej. Pierwszą z nich jest powieść sensacyjno- awanturnicza.

Oprócz wyzej wymienionych elementów, czyli motywu, zbrodni i kary występują jeszcze liczne niesamowite przygody bohaterów. Zatem tego typu powieść nie skupia się tylko i wyłącznie na samej zbrodni, ale występuje tam również wiele innych równie ciekawych wątków.

Taka powieść zaczęła powstawać w pierwszej połowie dwudziestego wieku we Francji oraz w Anglii.

W Polsce zaczął występować w dwudziestoleciu między wojennym. Drugim rodzajem powieści kryminalnej jest odmiana detektywistyczna. Głównym bohaterem takiej powieści jest detektyw prowadzący śledztwo. Autor nie skupia się tutaj tylko na zbrodni ale przede wszystkim nad wszelkimi elementami psychologicznymi.

Trzecim rodzajem powieści kryminalnej jest odmiana, która nazywa się czarny kryminał amerykański. Jest to powieść o charakterze gangsterskim.

Najlepszym przykładem takowej powieści jest książka wcześniej już wspomnianego mistrza tego gatunku, czyli książka Maria Puzo, pod tytułem Ojciec Chrzestny. Ostatnią odmianą jest powieść milicyjna. Występowała ona tylko w bloku socjalistycznym. Zawierała ona elementy każdej z wcześniej wymienianych odmian.

Jak więc widać powieść kryminalna jest niezwykle interesującym gatunkiem literackim, który z całą pewnością przypadnie do gustu niejednemu czytelnikowi.

Jednak faktem jest, iż kilka takich wynalazków, które zostały zaprezentowane w książkach science fiction już się ziściły.

Może to być chociażby pierwszy lot w kosmos. Jeden z autorów science fiction opisywał pierwszy lot w kosmos za pomocą czegoś w rodzaju rakiety. I to, jak wiemy spełniło się.

Jeden z autorów science fiction pisał również o tym, że ludzie wyciągają pieniądze ze ścian. Jak wiemy, takie coś również już istnieje, a jest to po prostu bankomat.

Jest to zatem niezwykle interesujący dział literatury. Jednym z najchętniej poruszanych tematów przez autorów literatury fantasy jest motyw maszyny do podróżowania w czasie. Taki motyw występuje wręcz niewyobrażalnie często w tym typie literatury.

Są różne wizje na to, jak taka maszyna miałaby wyglądać oraz co ważniejsze jak miała by działać. Ale jest to tylko fikcja literacka, która prawdopodobnie nigdy się nie ziści, chociaż pewności mieć co do tego mieć nie można nigdy. Powieści Scince Fiction dzielą się na dwa rodzaje.

Pierwszy z nich opowiada o tym, co może się wydarzyć, ale czego w cale byśmy nie chcieli (czyli na przykład koniec świata, czy zderzenie z kometą).

Drugim takim rodzaje jest opis tego, co prawdopodobnie nie ma najmniejszych szans na ziszczenie, ale bardzo byśmy tego chcieli. Czy na przykład lot do innej galaktyki czy temu podobne inne rzeczy.

Tolkien zapragnął więc ową mitologie odnaleźć i zaczął w tym celu tworzyć własne historie, opowieści, które opisują prastare czasy.

I w tym właśnie momencie rozpoczęły się prace nad mitologią śródziemna, czyli mitologią dla Brytyjczyków. Właśnie z tego powodu, iż Tolkien twierdził, że gdzieś już się ta mitologia znajduje, on ją tylko odtwarza, Tolkien wolał być nazywany odkrywcą, niż twórcą.

Na mitologią śródziemna składa się bardzo duża liczba utworów. Jedną z najważniejszych jest Silmarillion, która jest nazywana Biblią Tolkiena. Tolkien zawarł w niej opis stworzenia świata oraz historie pierwszych istot, które chodziły po ziemi. Jest to niezbędna książka, dla każdego, kto chciałby w pełni poznać podstawy mitologii śródziemna i co najważniejsze ową mitologie zrozumieć.

Chyba najsłynniejszym dziełem Tolkien (głównie za sprawą filmu) jest Władca Pierścieni. Jest to wręcz niesamowita historia.

To właśnie z reguły od niej zaczyna się fascynacja książkami Tolkiena. Z czego głównie czerpał inspirację Tolkien? Przede wszystkim ze staro angielskiego poematu o tytule Beowulf oraz z fińskiej epopei narodowej, czyli Kalewali.

Możemy tam spotkać bardzo dużo podobnych motywów. Były to dwa główne źródła inspiracji dla Tolkiena. Tolkien stworzył również swoje języki, w których można pisać nawet poematy.

Może po za Sycylijczykiem oraz Ojcem Chrzestnym, które połączone są ze sobą imieniem jednego z bohaterów, którym jest Michael Corleone. Pełne imię i nazwisko tegoż niesamowitego autora brzmi: Mario Gianluigi Puzo.

Urodził się on piętnastego października tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego piątego roku w na Manhattanie, w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Zmarł natomiast drugiego lipca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego roku na Long Island. Jego nazwisko sugeruje, iż Puzo ma korzenie włoskie.

I słusznie, bo faktycznie jego rodzice urodzili się we Włoszech, a później wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Ojciec Chrzestny powstał pod wpływem kłopotów finansowych pisarza. Miał on bowiem kłopoty z pęcherzykiem żółciowym.

Leczenie pochłonęło dość znaczną liczbę pieniędzy. Autor potrzebował więc pieniędzy. Stwierdził, iż sukces może mu przynieść powieść kryminalna o mafii.

I tak też się zaczęło. Zaczął zbierać materiały o Cosa Nostrze i zaczął pisać książkę.

Ojciec Chrzestny został wydany w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym dziewiątym roku. O tym, iż książka odniosła gigantyczny sukces niech świadczy fakt, iż już trzy lata później, w roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym drugim został nakręcony film na podstawie powieści.

Mario Puzo napisał również liczne scenariusze do filmów. Napisał scenariusze miedzy innymi do: trzech części Ojca Chrzestnego, Sycylijczyka, Supermana, oraz Supermana II.

Po owej kradzieży smok wylatuje na powierzchnię i w zemście pustoszy okolicę. Taka sama historia spotyka smoka w Beowulfie.

Widzimy więc bardzo wyraźnie, iż Tolkien naprawdę bardzo dużo inspiracji czerpał właśnie z Beowulfa. A o tak nie są to wszystkie rzeczy, jakie można zaobserwować.

Reszta jednak zostanie przytoczona w kolejnych artykułach. Pamiętajmy jednak, iż Tolkien twierdził, że odkrywa zaginioną mitologię Brytyjczyków. Stąd tak wiele podobieństw pomiędzy tymi dwoma dziełami.

Jednak z biegiem czasu o Sampo zaczynają się liczne wojny. Sampo wywołuje takie same katastrofy jak Jedyny Pierścień- upadek moralny oraz wojnę.

Jest również jedna postać, która niezwykle inspirowała Tolkiena. Był nią człowiek imieniem Kullervo.

Jego odpowiednikiem u Tolkiena jest Turin Turambar.

Obaj są banitami, obaj przypadkowo zakochują się w swoich siostrach, które potem popełniają samobójstwo.

Poszukują zemsty, lecz przynosi to tylko złe skutki. W końcu obaj giną prosząc swe miecze o śmierć. Pisząc swoją mitologię na WB Tolkien oparł kierunki geograficzne w swoich dziełach na wierzeniach Anglosasów. Południe- W starożytności drogi na południe z Wielkiej Brytanii prowadziły ku wielkim mocarstwom takim jak Rzym. To samo możemy zaobserwować w WP. Drogi na południe od Shire prowadzą do Gondoru- mocarstwa w dziele Tolkiena.

Północ- tu nie ma niespodzianki. Drogi na północ od WB kojarzone są z zimnem.

Tak samo jest w WP. Północ= zima. Zachód- Zachód był w starożytności dla Wielkiej Brytanii czymś tajemniczym. Nikt nie wiedział co znajduje się za dalekim oceanem.

Tak też zrobił Tolkien w Swoim dziele. Zachód był miejscem, gdzie znajdowało się Błogosławione Królestwo- Aman.

Nie przez przypadek właśnie tam to umieścił. W starożytności wierzono, że zachód, miejsce gdzie słońce udaje się na spoczynek jest miejscem niezwykłych krain.

Wschód- Dla Wielkiej Brytanii wschód był kierunkiem, z którego nadciągało niebezpieczeństwo. Przede wszystkim ze strony Skandynawów. Tak samo jest we Władcy Pierścieni. To właśnie na Wschodzie od Hobbitonu leży Kraj Cienia- Mordor.

Jednak tworzyła dalej pod tym samym pseudonimem. Joanne Murray urodziła się trzydziestego pierwszego lipca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego piątego roku w Chipping Sodbury w Anglii w Wielkiej Brytanii. Oprócz serii Harry Potter i związanymi z ową serią dodatkami napisała w dwa tysiące ósmym roku książkę pod tytułem What’s Your Story? Postcard Collection. Jednak nie przyniosła ona autorce sukcesu.

Przed stworzeniem Harrego Pottera Joanne Kathleen Rowling napisała dwa inne utwory, które jednak nigdy nie ujrzały światłą dziennego, i już pewnie nie ujrzą. Joanne Kathleen Rowling wpadła na pomysł stworzenia Harrego Pottera w pociągu podczas cztero godzinnej podróży. Jak sama twierdzi, jeszcze przed ukończeniem owej pamiętnej podróży miała już w głowie większość postaci oraz większą część fabuły pierwszej części. Seria Harry Potter dała jej niesamowite zyski.

Stała się dzięki niemu jedną z najbogatszych osób w kraju.

W dwa tysiące ósmym roku jej majątek wyceniono na siedemset czterdzieści milionów funtów. Daje nam to około półtora miliarda dolarów Widać więc, już dobry pomysł może do nas przyjść w każdej chwili, a my nawet nie musimy się jakoś szczególnie starać, aby do nas przyszedł.

Już po premierze siódmej części Harrego Pottera Joanne Kathleen Rowling oznajmiła, iż ma zamiar stworzyć swoistą Encyklopedię Potterowskiego Świata. Aktualnie jest żoną Neila Murraya.

Można wręcz powiedzieć, iż obaj byli przyjaciółmi. Obaj ci pisarze bardzo mocno wpływali na siebie. Zwłaszcza w dziedzinie tworzenia nowych tekstów. Właśnie pod wpływem Johna Ronalda Reuela Tolkiena Clive Staples Lewis nawrócił się do chrześcijaństwa, a konkretnie do kościoła anglikańskiego.

Jednak Tolkien był zawiedziony, że Clive Staples Lewis nie wybrał kościoła katolickiego, tak jak on sam. Od momentu nawrócenia się w literaturze tegoż wspaniałego autora jakim jest Clive Staples Lewis można zauważyć bardzo duży wpływ religii. Jego dzieła są tym wręcz przesiąknięte.

Clive Staples Lewis napisał: The Pilgrim’s Regress, Trylogia międzyplanetarna (Z milczącej planety, Perelandra, Ta ohydna siła), Listy starego diabła do młodego, Rozwód ostateczny, Opowieści z Narnii (Lew, czarownica i stara szafa, Książę Kaspian, Podróż Wędrowca do Świtu, Srebrne krzesło, Koń i jego chłopiec, Siostrzeniec czarodzieja, Ostatnia bitwa), Póki mamy twarze – Mit opowiedziany na nowo, Letters to Malcolm: Chiefly on Prayer oraz pośmiertnie: The Dark Tower and other stories oraz Boxen: The Imaginary World of the Young C. S. Lewis. Widać więc, że Clive Staples Lewis był naprawdę wybitnym pisarzem.

Jednym z najważniejszych w całej historii Wielkiej Brytanii. Oprócz tych wyżej wymienionych dzieł Clive Staples Lewis napisał również wiele innych, już nie beletrystycznych, na których wymienienie tutaj nie ma już po prostu miejsca.

Niestety, ale tak to już w dzisiejszym świcie jest. Jakie rodzaje książek mamy do dyspozycji.

Wcześniej już wspomniałem iż możemy korzystać z podręczników, encyklopedii, czy książek specjalistycznych z jakiejś dziedziny. Są to książki, które po prostu stanowią źródło bezcennej, praktycznej wiedzy (choć podręczniki są przez uczniów traktowane raczej jako przekleństwo). Innymi rodzajem książek są książki, które stanowią źródło rozrywki.

Są to zatem książki przedstawiające jakieś historie.
Mogą to zatem być ksiązki fantasy, ksiązki science fiction, książki kryminalne, powieści miłosne i tym podobne. Stanowią one niezwykłe źródło rozrywki, za pomocą którego rozwijamy przy okazji naszą wyobraźnię.

Więc może być tak, że książki o charakterze rozrywkowym są nawet ważniejsze od tych, które zawierają już jakąś określoną wiedzę.
W każdym razie warto czytać i jedne i drugie, aby po prostu poszerzać swoje horyzonty i stawać się coraz bardziej obeznanym w świecie.

Tak więc gorąco polecam czytanie książek, ponieważ jest to czynność, która niestety coraz bardziej zanika we współczesnym świecie, a jak już wspomniałem, nie jest to dobre dla całej naszej ludzkości, ponieważ ludzie już niedługo zatracą całkowicie możliwość wyobrażania.